Povodom četvrte godišnjice smrti jednog od najlegendarnijeg fudbalera Partizana, Momčila Vukotića, juče je na Javnom servisu emitovan dokumentarni film o liku i delu popularnog Moce. Ovaj osvrt na jednu od najlepših fudbalskih priča u Srbiji, dao je podstrek i našoj redakciji da danas objavimo kratak tekst o karijeri legendarnog fudbalera.
Postoje igrači koji svojim kvalitetom žare, pale, osvajaju. Igrači čiji se talenata i osećaj za igru vide u svakom kontaktu sa loptom. Zbog takvih igrača se fudbal zavoli. Ipak, da bi se postala legenda kluba, simbol vremena i miljenik armije navijača, potrebno je nešto više od umetnosti sa loptom, nešto više od igre, nešto što mnogi veliki igrači nisu imali i samim tim nisu postajali asocijacija za klubove u kojima su igrali (Ronaldo, Figo, Zlatan,…). Potrebna je inteligencija, integritet, lojalnost, a sve te osobine je posedovao upravo Moca.
Prošao je sve selekcije Partizana, u kom je počeo da trenira već sa 12 godina. Prvotimac postaje od sezone 1967/68, kada je i debitovao u samom finišu prvenstva. U pretposlednjem kolu protiv Vardara iz Skoplja je prvi put zakoračio na teren, sa klupe, kao prvotimac crno-belih, a već u sledećem, poslednjem kolu, protiv Proletera, Vukotić prvi put počinje u startnih jedanaest. Trener Partizana bio je tada Stjepan Bobek, pa se ispostavilo da je jedan simbol Partizana prvi dao šansu drugom simbolu.
Za tim iz Humske, Moca će igrati narednih 16 godina, sa izuzetkom dve sezone, jedne provedene u Bordou, te jedne u vojsci. Uvek najbolji ili jedan od najboljih igrača tima, Moca je igrao najčešće na mestu centralnog veznog, ali, naročito u mlađim danima, i kao špic ili polušpic. Od aktivnog igranja oprostio se 1984. godine i sa 395 prvenstvenih utakmica, kad su u pitanju nastupi u prvenstvima Jugoslavije, ubedljivi je rekorder među igračima Partizana. Po broju golova, 112, drugi je, odmah iza Stjepana Bobeka. Moca je sa Partizanom osvojio tri titule, a nastupio je i 14 puta za reprezentaciju Jugoslavije, uz 4 postignuta gola.
Presudna sezona, koja je oblikovala Mocu Vukotića kao igrača i čoveka, ali i koja je navijače Partizana napravila u ono što su oni danas, jeste 1975/76. Naime, u 27. kolo crno-beli su ušli sa prvog mesta. Imali su dva boda više od drugoplasiranog Hajduka i upravo su Splićani gostovali na stadionu JNA. Popularni „Bili“ deklasirali su Partizan 1:6 i preuzeli prvo mesto. Međutim, ono što je obeležilo taj meč nije rezultat, već gromoglasno navijanje navijača Partizana u tolikom porazu, koje se prepričava i danas, a koje je suštinski definisalo Grobare kao navijače Partizana, a ne rezultata.
Nošeni tom energijom, Moca i drugovi osvajaju titulu te sezone i to u najdramatičnijoj završnici u istoriji domaćeg fudbala. Poslednje kolo Hajduk i Partiazn dočekuju sa istim brojem bodova, ali bi Hajduk pobedom nad OFK-om na Karaburmi obezbedio naslov prvaka zbog bolje gol razlike. Ipak, meč u Beogradu se završava 1:1. Partizan je gostovao ljubljanskoj Olimpiji koju je dobio minimalnim rezultatom, golom Nenada Bjekovića u poslednjim sekundama meča. Na taj način Partizan je uzeo titulu prvi put posle 11 godina i čuvene generacije „beba“.
Trenersku karijeru Moca će započeti takođe u Partizanu. Nakon smene Fahrudina Jusufija, 1988. godine Moca preuzima kormilo. U narednoj sezoni, 1988/89, Partizan će, predvođen Mocom osvojiti domaći kup čekan pune 32 godine. Na startu sledeće sezone, Partizan baš ne blista, pa Moca podnosi ostavku. Odlazi u grčki Panionios, a u narednih 20-ak godina treniraće nekoliko grčkih i kiparskih klubova, pa čak i reprezentaciju Kipra.
Sa Partizanom je kao igrač osvojio tri titule – 1976, 1978 i 1983, a kao trener Kup Jugoslavije 1989. godine.
Naslovna fotografija: Partizanopedia.rs
