Tokom projekata koje uspešno realizujemo već duže od tri godine, ali i u radu na „Leskovačkoj suboti“, osnovna tema našeg interesovanja bila je istorija Leskovca, sa akcentom na znamenite ličnosti našeg grada koje su izgradile čuveno „zlatno doba“.
Taj trogodišnji rad uspeo je da obuhvati gotovo sve ljude i događaje bitne za Leskovac između dva rata. Međutim, uvidom u naše ranije tekstove, uočili smo da o jednoj porodici nikada nismo pisali – nismo pisali o Popovićima. Evo sada prilike da tu malu nepravdu ispravimo, te da se bolje upoznate sa likom i delom Antonija Popovića i njegovih sinova
Centralna ličnost i čovek koji je postavio kamen temeljac leskovačke tekstilne industrije, od koga su učili svi kasniji industrijalci, bio je Antonije Popović, u narodu poznat kao Tonka. Rođen je u Leskovcu 1853. godine u imućnoj porodici.
Još kao mlad, čim je stasao, počeo je da se bavi trgovinom. Iz Leskovca je u Bugarsku nosio kudelju i užariju, a odatle donosio gajtan i šajak. Osim užarije, uvozio je i papriku i boje, koje je potom prodavao širom južnog Pomoravlja i drugih krajeva. Kod Tonke i trgovca Karče, kao kod pravih trgovačkih učitelja, služili su i učili zanat gotovo svi kasniji industrijalci Leskovca: Dimitrije Mita Teokarević, Gligorije Jovanović, Proka Mitić, Mika Stanković Kuča i drugi. Neki od njih ženidbenim vezama postajali su deo porodice Popovića i nastavljali trgovački posao, oslanjajući se na ugled i iskustvo svoga gazde.
Zajedno sa Mitom Teokarevićem, Gligorijem Jovanovićem, Prokom Mitićem i Bugarinom Stevanom Bojadžovim, Antonije Tonka Popović je 1884. godine u selu Strojkovcu kod Leskovca, u jednoj vodenici, otvorio prvu fabriku za izradu gajtana.
Već dve godine kasnije podignuta je i prva fabrika štofa, čiji je glavni osnivač i akcionar bio upravo Tonka. Međutim, zbog novog trgovinsko-carinskog saveza između Srbije i Bugarske, koji je olakšao uvoz gajtana iz Bugarske, tek otvorena fabrika ubrzo se našla pred bankrotom. Suočen sa ogromnim gubicima i bez izlaza, Antonije Popović oduzeo je sebi život.
Nakon njegove smrti posao su preuzeli sinovi Milan i Petar. Iako nisu imali formalno obrazovanje iz tekstilne industrije, nastavili su sa velikim uspehom da razvijaju porodičnu tradiciju. Prezime Popović, koje su potom naslednici skratili u Tonkić, postalo je sinonim za preduzimljivost i ugled. Za razliku od njih, Milanova deca su već 1904. godine poslata na školovanje u inostranstvo, u nemački grad Ahen, gde su se obrazovala u oblasti tekstilne industrije.
Milan i Petar su, zajedno sa Gligorijem Jovanovićem, otvorili fabriku vunenih tkanina, pletiva i prediva u Grdelici. Osim što su bili uspešni industrijalci, bili su i veliki ljubitelji konja. Na izlazu iz Leskovca prema Vučju podigli su velike štale i gajili rasna grla. U samom Leskovcu izgradili su i raskošne kuće, među najlepšim onog vremena. Do danas je sačuvana monumentalna zgrada koja dominira izgledom, a narod je i danas naziva Tonkićevom palatom. Podignuta je 1937. godine kao stambeno-poslovni objekat na mestu stare očevine.
