Centralna ličnost i čovek koji je postavio kamen temeljac leskovačke tekstilne industrije, od koga su učili svi kasniji industrijalci, bio je Antonije Popović, u narodu poznat kao Tonka. Rođen je u Leskovcu 1853. godine u imućnoj porodici.
Još kao mlad, čim je stasao, počeo je da se bavi trgovinom. Iz Leskovca je u Bugarsku nosio kudelju i užariju, a odatle donosio gajtan i šajak. Osim užarije, uvozio je i papriku i boje, koje je potom prodavao širom južnog Pomoravlja i drugih krajeva. Kod Tonke i trgovca Karče, kao kod pravih trgovačkih učitelja, služili su i učili zanat gotovo svi kasniji industrijalci Leskovca: Dimitrije Mita Teokarević, Gligorije Jovanović, Proka Mitić, Mika Stanković Kuča i drugi. Neki od njih ženidbenim vezama postajali su deo porodice Popovića i nastavljali trgovački posao, oslanjajući se na ugled i iskustvo svoga gazde.
Zajedno sa Mitom Teokarevićem, Gligorijem Jovanovićem, Prokom Mitićem i Bugarinom Stevanom Bojadžovim, Antonije Tonka Popović je 1884. godine u selu Strojkovcu kod Leskovca, u jednoj vodenici, otvorio prvu fabriku za izradu gajtana.
Već dve godine kasnije podignuta je i prva fabrika štofa, čiji je glavni osnivač i akcionar bio upravo Tonka. Međutim, zbog novog trgovinsko-carinskog saveza između Srbije i Bugarske, koji je olakšao uvoz gajtana iz Bugarske, tek otvorena fabrika ubrzo se našla pred bankrotom. Suočen sa ogromnim gubicima i bez izlaza, Antonije Popović oduzeo je sebi život.
Nakon njegove smrti posao su preuzeli sinovi Milan i Petar. Iako nisu imali formalno obrazovanje iz tekstilne industrije, nastavili su sa velikim uspehom da razvijaju porodičnu tradiciju. Prezime Popović, koje su potom naslednici skratili u Tonkić, postalo je sinonim za preduzimljivost i ugled. Za razliku od njih, Milanova deca su već 1904. godine poslata na školovanje u inostranstvo, u nemački grad Ahen, gde su se obrazovala u oblasti tekstilne industrije.
Milan i Petar su, zajedno sa Gligorijem Jovanovićem, otvorili fabriku vunenih tkanina, pletiva i prediva u Grdelici. Osim što su bili uspešni industrijalci, bili su i veliki ljubitelji konja. Na izlazu iz Leskovca prema Vučju podigli su velike štale i gajili rasna grla. U samom Leskovcu izgradili su i raskošne kuće, među najlepšim onog vremena. Do danas je sačuvana monumentalna zgrada koja dominira izgledom, a narod je i danas naziva Tonkićevom palatom. Podignuta je 1937. godine kao stambeno-poslovni objekat na mestu stare očevine.
