Ukoliko ste do sada pažljivo čitali naš projekat „Krvavi februar u Bojniku – uzroci i posledice“, sa posebnim akcentom na prethodni tekst, znate da su Jablanica i Pusta Reka u 1942. godinu ušle kao slobodne teritorije. Bojnik je bio centar vojne i političke partizanske borbe na tim slobodnim prostorima.
Ipak, početkom druge godine rata, bugarsko-nemački napadi na Leskovac i okolinu postaju snažniji i učestaliji. Nemci su želeli da ulaskom bugarske vojske u Bojnik onemoguće funkcionisanje slobodne teritorije. Bugarska komanda bila je uverena da u samom mestu nema partizana. Bili su u pravu za samo mesto, ali okolina Bojnika je vrvela od pripadnika narodnooslobodilačkog pokreta.
Četrnaestog februara 1942. godine, bugarska vojska se smestila u školi, mlinu i u kafanama u Bojniku. Sutradana su partizani napali samo mesto. U prvom naletu, partizani su uspeli da zauzmu mlin. Tada počinju žestoke ulične borbe u Bojniku. Osnovni plan partizanskih jedinica bio je zauzimanje desene obale Puste reke i preuzimanje gvozdenog mosta i zgrade opštine.
U prvi mah se činilo da će partizani uspeti u svojoj nameri oslobođenja Bojnika. Međutim, bolje organizovana i naoružana bugarsko-fašistička vojska, odbijala je napade. Ranjeni partizani su se u više navrata tokom dana vraćali i pokušavali da slome otpor Bugara, što im na kraju nije pošlo za rukom. Do kraja dana partizani su izgubili veliki broj boraca i bili su prinuđeni na povlačenje ka planisnskim bojničkim selima.
Iako su Bugari uspeli da održe mesto i da slome napad partizanskih jedinica u pokušaja oslobođenja Bojnika, Bugari su pretrpeli veliku štetu. Bilo je mnogo ranjenih i ubijenih, među kojima su bili i bugarski oficiri (upravo taj podatak je glavni „uzrok“ Krvavog februara). Municija je bila potrošena, hrana učinjena neupotebljivom. Kao odgovor na tu „drskost“ Srba (civila), koji su u velikoj meri pomagali partizanskim jedinicima, Bugari započinju stravično mučenje lokalnog stanovništva.
Odmah istog dana počinje maltretiranje Bojničana, kao i meštana sela Dragovca. Petnaestog i šesnaestog februara, Bugari su počeli da upadaju u kuće Bojničana. Odatle su isterivali žene, decu, nejač i to bez jakni, kaputa, ćebadi. Istorijski izvori potvrđuju da je ta zima bila posebno hladna, te da je februara 1942. godine u Bojniku bio visok snežni pokrivač.
U tim uslovima, civili su držani po nekoliko časova napolju. Mnogi su od hladnoće umirali. Nažalost, to je bio samo početak bugarskih zlodela, a sve će eskalirati 17. februara.
Ovaj tekst je napisan u okviru projekta „Krvavi februar u Bojniku – uzroci i posledice“, koji naše udruženje realizuje uz sufinansiranje opštine Bojnik.
