Tokom petogodišnjeg rada našeg portala gotovo da nema značajne ličnosti iz istorije Leskovca o kojoj nismo pisali. Projekti koje smo realizovali uglavnom su se osvrtali na period „Zlatnog doba“, odnosno na godine između Prvog i Drugog svetskog rata. Mislili smo da je svaki industrijalac, dobrotvor, svaka osoba vredna pomena, obrađena u nekom od naših tekstova. Međutim, prilikom istraživanja materijala za ovu „Leskovačku subotu“, shvatili smo da smo nepravedno zaboravili Živka Stojiljkovića, te da još uvek ništa nismo napisali o tom velikom čoveku.
Živko je rođen na Vidovdan 1862. godine u Beogradu. Sa ozbiljnim radom počinje već sa 14 godina, i to kao gvožđarski šegrt u svom rodnom gradu. Sa nepune 23 godine života, odlučio je da se preseli na jug. U Nišu otvara svoju gvožđarsku radnju koja je odlično radila i upravo mu je ta radnja omogućila da se neraskidivo spoji sa Leskovcem. Godine 1896. otkupljuje mlin u gradu na Veternici.
Po otkupu mlina, najstarijeg sina Miodraga šalje u mlinarsku školu u Nemačku, a Miodrag se u Leskovac vraća 1908. godine i preuzima vođenje posla od Živka. Otac i sin zajedno razvijaju posao, te u narednim godinama otvaraju mlinove i radnje u Kumanovu, Prištini i Velesu. Vrhunac ekonomske moći porodice Stojiljković jeste izgradnja hotela „Park“ u Nišu.
Još kao omladinac, Živko je bio jedan od osnivača Radikalne stranke na jugu Srbije, a po probijanju Solunskog fronta, postavljen je i za predsednika opštine Niš 1918. godine. Živko Stojiljković je bio i blizak prijatelj sa Nikolom Pašićem.
Iako uspešan preduzetnik i političar, Leskovac Živka Stojiljkovića najviše pamti po dobročinstvu. Našem gradu je donirao Sokolski dom, čija je gradnja završena 1930. godine, a ostalo je ubeleženo da je raznim humanitarnim organizacijama, samo tokom 1927. godine, donirao više od 300 hiljada ondašnjih dinara. Svake godine je za Božić, preko leskovačke opštine, donirao siromašnima ogromne količine brašna iz svog mlina. Zbog svih dobročinstava proglašen je počasnim građaninom Leskovca.
Danas, u neoliberalnom i neokapitalističkom društvu, ne možemo da zamislimo postojanje privrednika kakav je Stojiljković bio. Živko Stojiljković bi morao da bude uzor današnjim „gazdama“ i opomena istima da ih istorija neće pamtiti ukoliko im je cilj samo grabljenje novca, već će se njihova veličina pokazati u tome koliko su spremni da daju.
