Još jedan u nizu značajnih književnika i pesnika čije se rođenje proslavlja u julu, a čijim se životom do sada nismo bavili, jeste čuveni jugoslovenski pesnik i svojevrsna legenda beogradske kaldrme – Tin Ujević.
Augustin „Tin” Ujević bio je jedan od onih retkih ljudi koji su od sopstvenog života napravili čistu umetnost, plativši za to najvišu cenu — potpunu izolaciju od građanskog društva. Rođen u Vrgorcu, a oblikovan na ulicama i u kafanama Splita, Zagreba, Beograda i Pariza, Ujević je ostao upamćen kao nesrećni genije koji je odbijao sve političke i društvene kalupe svog vremena.
Njegov život bio je obeležen stalnim lutanjem, materijalnom oskudicom i teškom samoćom. Kafana za njega nije bila mesto zabave, već radni kabinet i filozofski salon. Savremenici su ga pamtili kao čoveka u pohabanom kaputu koji je sa podjednakom lakoćom i strašću citirao antičke mislioce, analizirao svetsku književnost i ulazio u oštre polemike sa prolaznicima. Iz te unutrašnje drame i stalnog traženja smisla rodile su se zbirke poput „Leleka sebra“ i „Kolajne“, pune melanholije, misticizma i ogoljene ljudske patnje.
Nakon Drugog svetskog rata živeo je povučeno u Zagrebu, zarađujući za hleb kao vrhunski prevodilac. Preminuo je u novembru 1955. godine, ostavivši iza sebe stihove koji i danas zvuče jednako snažno — kao opomena da se najveća poezija često rađa iz najveće tišine i samoće.
Naslovna fotografija preuzeta sa Vikipedije
